DATA: 22 de Agosto

LUGAR: Colunga (Asturias)

RUTA: La Biescona - Pico Pienzu - Teixedal do Sueve

SITUACIÓN: Sobrescobio e Caso (Asturias)

PUNTO DE PARTIDA: Soto de Agues (425 m)

ACCESO: Dende a estrada AS -17 (Ujo – Porto de Tarna) e altura de Rioseco cóllese a desviación pola SC – 2. Soto de Agues está a uns 3 km.

HORARIO: 5/6 horas DESNIVEL: 826 m DISTANCIA: 18 km

DIFICULTADE: Media TIPO DE RUTA: Circular MAPAS: I.G.N. – 54 – III – 79 – I

SINOPSE: O Parque Natural de Redes é un lugar de visita durante todo o ano, xa que a paisaxe cambia continuamente pero sempre estará espectacular. Este parque atópase na zona centro – oriental de Asturias, na cunca alta do río Nalón pertencendo na súa totalidade aos concellos de Sobrescobio e Caso.

DESCRICIÓN DA RUTA: Esta andaina comeza en Soto de Agues (425 m) seguindo no seu comezo o itinerario da Ruta del Alba ou Foces de Llaímo. En suave e cómodo ascenso chégase a paraxe de El Campurru, onde se conservan as ruínas dos cargadeiros das minas Carmen, situadas no monte Llaímo.

Un pouco máis adiante temos a ponte do Retertoriu, lugar no que abandonamos a pista principal, cruzando o río e seguindo pola outra marxe. O camiño descorre agora entre castiñeiros e abelairas acentuándose de seguida a pendente onde ignoramos os ramais laterais, seguindo a sombra do frondoso souto.

Seguimos subindo ata empoleirarnos en Cantu la Vega, miradoiro excepcional dende o que se contempla o val do Alba e os estribamentos do pico Retriñón. Pasamos o lugar coñecido como Manuela (876 m) chegando asía a La Bauga (992 m), pintoresco lugar no que existen media ducia de cabanas situadas entre freixos, lugar que invita ao descanso.

Atravesamos máis arriba o regato do val de Praullongo proseguindo a ascensión, primeiro entre prados de sega e logo entre fentos e breixos, ata a Collada de Isornu (1.212 m).

Dende este lugar, xiramos á esquerda para subir ao cimbro Cobertorial (1.235 m), situado na crista do Xerru Tendillanes. Avanzamos entre monte baixo moi preto da parede rochosa, lugar que nos ofrece fermosas vistas do val que, pouco antes, subimos.

Na parte media do cristeirío, o sendeiro vira á dereita para pasar por un frondoso bosque de faias e prados, aparecendo agora un camiño que baixa transformándose en pista a medida que nos achegamos a braña de La Gallera e Fresnos.

Continuamos deixando a braña de Fresnos a nosa dereita para baixar polo val cara a braña de Porciles, e dende esta, descendemos ata a ponte de Retertoriu, volvendo a Soto polo mesmo camiño do río Alba.

PUNTO DE PARTIDA: Jito de Escarandi (1.300 m)

ACCESO: Dende Arenas de Cabrales, no km 30 da estrada AS – 114, coller pola AS – 254 ata Poncebos e dende aquí pola CA – 1 en dirección a Sotres. Pasado este lugar, a 3,5 km está o Jito de Escarandi.

HORARIO: 5/6 horas DESNIVEL: 752 m de subida / 1.052 m de baixada

DISTANCIA: 14 km DIFICULTADE: Media

TIPO DE RUTA: Travesía MAPAS: I.G.N. – 56 – III - IV

SINOPSE: Percorrido de alta montaña pero de fácil andar no que se atravesa a zona occidental do Macizo de Ándara coa opción de subir aos picos Samelar e SagradoCorazón .

DESCRICIÓN DA RUTA: No Jito de Escarandi (1.300 m) collemos unha pista que sae á nosa dereita que sen perda algunha nos vai levar despois de 5 km ao Casetón de Ándara (1.725 m).

Despois dun pequeno descanso seguimos cara so Sur, polo pedreiro da ladeira Oeste da Pica de Mancondiú, para chegar en pouco tempo ao Collado de Aldea (1.807 m). Dende aquí xiramos á esquerda, preto dunha poza de auga roxa, para seguir un camiño estreito sinalado con fitos do que sae en seguida á dereita o camiño que vai en dirección a Morra de Lechugales. Nós seguimos de fronte por terreo pedregoso no que abundan as entradas de minas. O camiño serpexa por esta zona buscando zonas herbosas, mellores para camiñar, ata a Collada Tresmancondiú (1.850 m), ao sur do esporón rochoso que baixa da Pica de Mancondiú.

A partir da Collada Tresmancondiú, o camiño cínguese a ladeira sur do Mancondiú, sen baixar as veigas de Ándara, seguindo en dirección Este ata chegar a pista que ven do Norte, a cal acadamos a altura do Collado de Ándara (1.829 m). Seguimos pola pista en dirección Sur onde atopamos unha bifurcación (1.820 m) na que collemos o camiño da esquerda, pola que camiñamos uns 300 m ata a fonte de La Escalera (1.885 m). A partir da fonte, debemos coller a pista que sae a esquerda, con bo aspecto ao comezo, pero bastante deteriorada, despois, nalgúns lugares. En xeral, o camiño é bo subindo por tramos de pedra e herba e nalgún sitio o camiño atópase armado.

Nunha pronunciada curva á dereita, dirixímonos cara ao Sur chegando, logo, a un amplo canalón polo que o camiño zigzaguea pasando algúns tramos armados. Unha vez superado este canalón, o camiño continúa marcado sobre unha suave pendente cuberta de herba sinalada con fitos ata o Collado de San Carlos (2.052 m) situado entre os cumes do Pico Samelar (2.227 m) e o Pico del Sagrado Corazón ( 2.214 m), dando acceso a Canal de San Carlos pola que temos que baixar.

No primeiro tramo de baixada, temos que estar atentos para non perder o sendeiro sinalado con fitos, ata a Majada Trulledes ( 1.490 m) onde comeza unha pista que seguiremos todo en baixada.

Na altura de 1.070 m temos unha bifurcación, deixando o ramal da dereita e seguindo de fronte ata outra nova bifurcación onde, neste caso, collemos á esquerda pasando xunto aos invernais de Colio e La Parte (600 m), chegando así a estrada SV – 2306, que sobe a Colio. A nosa andaina remata nunha marcada curva na que se atopa a intersección da pista coa estrada. (550 m).

SITUACIÓN: Camaleño (Cantabria) e Boca de Huérgano (León)

PUNTO DE PARTIDA: Porto de San Glorio ( 1.600 m)

ACCESO: Dende Potes pola estrada N – 621

HORARIO: 4 h                                         DESNIVEL: 550 m              

DISTANCIA: 9 km                                DIFICULTADE: Baixa              

TIPO DE RUTA: Ida e volta             MAPAS: I.G.N. 81 – I – III

SINOPSE: O Coriscao é un dos cumes da Cordilleira Cantábrica máis achegado aos Picos de Europa polo que dada a súa proximidade e altura convértese nun miradoiro privilexiado dende o que podemos ver as vertentes Sur dos tres macizos, especialmente do Central e Oriental. A subida ao Coriscao é fácil dada a altura de partida dende o porto de San Glorio que é o paso máis alto en estrada asfaltada da Cordilleira Cantábrica.

DESCRICIÓN DA RUTA: Saímos do porto de San Glorio (1.600 m) cara ao Nordeste por pista de formigón que atravesa cara a dereita a base dunha primeira lomba na divisoria cara ao Coriscao e sobe moi suavemente ata o miradoiro de Llesba (1.670 m), balcón privilexiado dos Picos de Europa. Neste lugar comeza a subida máis habitual ao Coriscao, tendo que coller á esquerda un sendeiro que remonta pola divisoria herbosa.

Pasamos unha primeira cota secundaria, baixando un pouco á dereita a un cimbro herboso e remontando ao seguinte contraforte (pendente e con breixos) que esfumiñan o sendeiro.

Na parte alta entramos á dereita para evitar unha subida incómoda, e nesa dirección subimos a costa que coroa nun cume con dúas pedras de sinalización (1.890 m). Un sendeiriño baixa agora en dirección Noroeste, curto e pendente, por unha zona herbosa que chega ao cimbro ao pé da Peña Gustal, curiosa elevación protexida por varias torres de conglomerado rochoso.

No comezo remontamos pola súa ladeira cara á esquerda, evitando unhas rochas por un sendeiro que se dirixe a un amplo cimbro ( 1.870 m) situado entre esta cota e o Cascajal.

Vemos a seguinte e pronunciada costa que sobe por trazas de sendeiro, evitando á dereita un sector rochoso. Rodeamos a cimeira remontando unha forte pendente de herba e rochas que se suaviza máis arriba bruscamente no cume do Cascajal (2.030 m).

Seguimos polo cordal, fácil no seu comezo, pero logo convértese nun caos de bloques que rematan antes do cimbro do Alto de Veloso (1.953 m) porta de subida ao Coriscao.

Pasamos polo Sur unha dobre prominencia antes de acometer, polo cordal, o comezo da rampla. Un sendeiro con marcas amarelas axúdanos nos primeiros metros, que logo perdemos ao incrementarse a pendente que pode chegar aos 35 graos de inclinación, evitando achegarnos ao Norte, rematamos no cume do Coriscao (2.234 m).

DATA: 4 - 8 de Setembro

HORA DE SAÍDA: 07:00 h

LUGAR: Valle de Hecho (Huesca)

CUMES PREVISTOS: Bisaurín, Castillo d´Acher e Peña Forca

OPCIÓNS: Rutas de sendeirismo de nivel baixo e medio e festas patronais de Hecho.

PRAZAS RESERVADAS: 12

OCUPADAS: 11

REFUXIO DE GABARDITO: 1/2 pensión 32 €

Este refuxio está situado a 1.700 m de altura, no remate da pista asfaltada que da acceso as pistas de esquí de fondo de Gabardito. É propiedade do concello de Hecho e ten servicios de auga, luz, duchas, comidas, bar e dormitorio.

RESERVAS: En Pena Tallada, chamando por teléfono ou e-mail, e logo mediante o ingreso de 30 € por persoa na conta de Pena Tallada - 2091 - 0140 - 62 - 3040018719. Non será efectiva a reserva ata ter feito o ingreso .

Valle de Hecho

Esta ruta de montañismo que estaba prevista para os días 7 e 8 de Agosto farase os días 2 e 3 de Outubro por motivos de aloxamento.

SITUACIÓN: Teverga – Yernes y Tameza – Proaza

PUNTO DE PARTIDA: Casa de Don Pablo (Alto de Marabio)

ACCESO: Dende a estrada que sobe ao porto Ventana, en Entragu sae unha pista con dirección a Hedrada, pasamos a entrada do lugar e seguimos á dereita en dirección a Tameza ata a casa de Don Pablo.

HORARIO:5/6horas       DESNIVEL: 450m  subida /1.000m  baixada

DISTANCIA: 14 km                    DIFICULTADE: Baixa / Media

TIPO DE RUTA: Travesía          MAPA: I.G.N. – 52 – III

SINOPSE: Esta é unha ruta de media montaña que nos permite, con unha sinxela camiñada, percorrer un dos espazos protexidos menos coñecidos do Principado de Asturias, gozando de espléndidas vistas tanto das montañas que rodean este espazo como do desfiladeiro de Valdecerezales.

DESCRICIÓN DA RUTA: Dende a casa de Don Pablo (950 m),camiñamos pola estrada en dirección a Tameza uns metros collendo o antigo Camiño Francés que sae a nosa dereita dirixíndose cara ao Norte por riba dunha lomba. Ao comezo o camiño, embarrado en días de choiva, pasa entre fincas cercadas de paredes xunto as cabanas de Gasparín e Cubielles. Máis adiante o camiño convértese en sendeiro pasando polo medio dun pequeno e fermoso bosque de acivros aínda que, nas voltas de Cubielles, retoma o piso empedrado.

Chegamos así ao cimbro de Tambaina ( 1.220 m) vendo, desde este lugar a lagoa do mesmo nome situada no val de Cadupo. Seguimos á esquerda superando pola ladeira Este cara ao cume do Caldoveiru (1.354 m) que nos vai amosar excelentes vistas a pesar da súa modesta altitude. Cara ao Norte temos Villabre e Fojó, mentres que, en días despexados a vista alcanza o mar Cantábrico e a cidade de Xixón. Cara ao Oeste está o cordal de Pena Manteiga e os cumes principais de Somiedo ao Sur; e a serra do Aramo e o macizo de Ubiña sitúanse ao Sureste e Leste, respectivamente.

Baixamos a veiga de Cadupo pasando xunto a lagoa para seguir o Camiño Francés cara ao Alto de Santiago (1.241 m), baixando lixeiramente á veiga de Valdelacasa chegando así as lagoas de La Barrera.

Seguimos por bo camiño onde podemos apreciar os restos da calzada romana pasando polo porto de Banduxo (1.128 m) que nos amosa as veigas de San Bartuelu. Neste lugar comezamos a baixada que nos leva primeiramente a braña da Collada, atopando no noso camiño as praderías que rodean as brañas de Languiñón, con cabanas ben conservadas.

Seguimos polo val ata o cimbro de Cantu Pandu (925 m) atravesando praderías e por camiños empedrados para chegar a Banduxo, unha das aldeas máis fermosas de Asturias.

Saímos polo sur da aldea, barrio de La Molina, para tomar o antigo camiño carreteiro que comunica este lugar coa estrada AS – 228. Este sendeiro, con forte pendente e ben conservado, baixa a carón do rego de Banduxo facendo zigzags polo medio dun bosque de castiñeiros tendo tramos, máis abaixo, tallados na rocha.

Unha vez abaixo, temos que camiñar 300 m en dirección a Entrago, cruzando por unha ponte de formigón o río Teverga e seguindo pola estrada outros 200 m máis ata a área recreativa de La Castañal.

SITUACIÓN: Rascafría (Madrid) – San Ildefonso (Segovia)

PUNTO DE PARTIDA: Venta Marcelino – Puerto de Cotos (1.830 m)

ACCESO: Dende a estrada M – 601 Madrid – Segovia o porto de Navacerrada. Dende aquí continuar pola C – 604 ata o porto de Cotos ou El Paular.

HORARIO: 5/6 horas DESNIVEL: 350 m de subida / 830 de baixada

DISTANCIA: 12 km        DIFICULTADE: Media        TIPO DE RUTA: Travesía

MAPAS: I.G.N. – 508 – II – 483 – IV

SINOPSE:

DESCRICIÓN DA RUTA: Saímos dende a Venta Marcelino (1.830 m) subindo pola pista empedrada, que dende o mesmo porto se afasta, pola parte traseira da venta, non sen antes visitar a fonte de Quirós onde fornecemos de auga, e o fito que sinalaba os límites dos reais Pinares de Valsaín, que deron nome ao porto de Cotos, coñecido antano como El Paular. Ambos fitos atópanse xunto a dita venta e o posto da Cruz Vermella, polo que non teremos problemas para localizalos. Algo máis enriba, a pista describe unha curva á dereita rematando o empedrado, e pasando xunto a Casa del Parque Los Cotos.

Máis adiante topamos co posto de Control de la Vigilancia del Parque. Cruzamos ao outro lado do valado, que atranca o paso a vehículos, e seguimos remontando pola pista desta soleada ladeira, sobre terra e entre pinos. Case ao termo do tramo recto e en suave descenso, antes de que a pista faga un xiro á esquerda podemos oír o murmurio da auga que cae do caño da fonte Cubeiro. De seguida se acada a curva e o miradoiro de La Gitana. Seguimos a marcha atopándonos cunha construción dun depósito de auga cun engadido no seu tellado a modo de cobertizo. No lado dereito do depósito vemos uns deteriorados chanzos de pedra que soben, na súa a parte alta, por sendeiro de montaña, o Camino del Agua. Abandonamos a pista e seguimos polo sendeiro que ven sendo a ruta da Laguna de Peñalara.

Nada máis deixar atrás as escaleiras empedradas, o sendeiro vai en chan sen dificultade ningunha. Un cento de metros máis adiante pasamos unha portiña de madeiros, que deixaremos pechada. Ao comezo percorremos un tramo curto gañando altura suavemente sobre o piñeiral, pero inmediatamente volve a ser chá seguindo pola encosta. Cruzamos a pista de esquí de La Pradera, e un pouco máis adiante saímos do piñeiral. Se miramos cara ao sur temos boas vistas de val do río de La Angostura, encaixado no fondo das abas que caen das Cabezas de Hierro. Tamén chamará a nosa atención unha grande extensión de praderías coñecida como Pradera de los Campamentos, na que aínda podemos ver os restos dalgúns edificios.

O itinerario segue un trazo que bordexa os enxurrados de pedra caídos de Peñalara e descorre pola encosta Sureste en dirección Nordeste, dando vista ao Valle del Arroyo de la Umbría e máis aló o de Lozoya, mantendo a altura ao largo dun quilómetro. Na metade do percorrido pasaremos xunto a fonte do Cedrón. Ao remate, tras un xiro á esquerda, chegamos ao regato que baixa da Laguna Grande de Peñalara. Alí atoparemos unha caseta de vixilancia do parque (1.940 m) e un cruce con tres ramais. O camiño noso continúa de fronte, cara aos farallóns de rocha que se levantan da Hoya de Peñalara, sen perda posible por un sobrado de pasarelas de madeira que evanecen o impacto de miles de pegadas dos visitantes, leva a Laguna Grande de Peñalara. Tras seguir o sobrado, que alterna chanzos de pedra e terra, a uns 500 metros, chegamos a Laguna Grande de Peñalara, lugar onde imos descansar e gozar das vistas.

Da parte Sureste da lagoa sae un sendeiro nesa dirección que empalma despois duns 400 metros co camiño que traíamos ao chegar a caseta. Seguimos o sendeiro PR – 15 onde hai algúns fitos polos pedreiros, sempre en dirección Nordeste, mantendo a altura ata acimar no alto, no que vemos un enorme fito de pedras amoreadas que nos indica a dirección por onde vai o sendeiro. Baixamos pola esquerda do fito ata unha zona herbosa e húmida que se alonga cara ao Valle del Alto Lozoya, chamada Hoya de Pepe Hernando libre, esta, dos pedreiros que acabamos de cruzar.

Dende este lugar seguimos o sendeiro acostumado, no que non existen balismas nin se distinguen as ¿marcas brancas e marelas?. O sendeiro algo dubidoso, ten algún fito de pedras. Nada máis baixar a primeira das Hoyas, dende o gran fito anterior, continuamos xunto ao regato que descorre polo medio da pradeira seguindo a súa canle polo lado dereito. O camiño vai cara ao Leste ata que o regato se cruza na nosa marcha para desaugar cara ao Valle del río de la Angostura. Cruzamos ao outro lado por riba dunhas pedras e viramos ao norte. Seguimos en lixeiro ascenso primeiro, e logo xa un pouco máis pendente, remontamos a zona do rechán superior.

A paisaxe que temos agora é diferente da anterior. Desaparecen os chaguazosos e as pradeiras, substituídas por rochas aplanadas que cobren todo o chan xunto con outras amoreadas e distribuídas sen xeito. Ímolas pasando mentres vemos as Cinco Lagunas de Peñalara, algunha é unha simple poza. O sendeiro pasa entre dúas delas, e na que queda á esquerda da marcha, aínda podemos ver zonas herbosas arrodeando a lagoa. Outra situada máis adiante e á dereita, máis grande ca anterior, está arrodeada por rochas que lle dan un aspecto erme. Seguimos a ruta polo itinerario sinalado con fitos de pedras, que agora son máis numerosos, indicando claramente por onde hai que seguir. Traspasamos unha nova barreira de rochas, sendo o desnivel a superar moi inferior, situándonos nunha nova zona rechán por riba das anteriores. Parece que a gran morea de rochas anterior deixa paso a unha zona de mellor andar, que aínda que hai moitas, agora podemos pegar por zonas de terra. Á nosa dereita deixamos unha pequena e fermosa lagoa que convida ao asosego.

O sendeiro con trazas craras ao Norte descorre polo medio duns chaos e tras deixar a lagoa, atravesa unha chaira de rochas soltas que se cruza sen dificultade. Á nosa esquerda vemos o pico de Los Claveles e despois dunha derradeira e soave ascensión chegamos a parte alta da planura que viñemos atravesando. No alto descubrimos unha ampla zona de praderías, desprovista de touza, que se perde en sentido norte flanqueada á esquerda pola aresta de Los Claveles de Peñalara. Atravesamos este chan, sempre cara ao Norte, escollendo como referencia a parte final da corda que baixa dende eses cortados. Ao remate atoparemos a máis grande de todas as lagoas, aínda que de pouca profundidade, mantén a auga no verán debido ao manancial que existe nun dos seus extremos. É a Laguna de los Pájaros, situada a dous mil metros de altitude e rodeada de praderías turbeiras. Arrodeando a lagoa pola parte Suroeste atoparemos unha fonte que corre todo o ano.

Despois dunha parada neste fermoso lugar, seguimos a andaina cara ao Puerto de los Neveros. Deixamos detrás a lagoa enfiando a corda novamente cara ao Norte, por un terreo case horizontal. De seguida vemos, pola esquerda, La Granja de San Ildefonso, abaixo no val. En case dez minutos acadamos o porto de Los Neveros (2.100 m), comezando a baixada cara a unha bagoada da esquerda dando vista a Segovia. Temos que localizar un gran fito de pedras que hai entre as matorreiras, o sendeiro baixa polo lado dereito do regato de La Chorranca.

Cando chegamos ao piñeiral, atoparemos varis bifurcacións que poden enlearnos sobre cal debemos seguir. Buscaremos unhas marcas, xa bastante borradas, do cor amarelo nos pinos e seguímolas. O trazo do sendeiro está un pouco perdido, discorrendo por zona inclinada e pedregosa. Na baixada chegamos a unha camposa no medio do piñeiral. El Esquinazo, que se cruza cara ao oeste. Seguimos a parede que cerra a Granja ata a entrada principal da mesma onde remata a travesía.

SITUACIÓN: Manzanares el Real (Madrid)

PUNTO DE PARTIDA: Casa Julián - El Tranco (Manzanares el Real)

ACCESO: Entrando na vila de Manzanares el Real a carón do castelo, atravesamos o centro urbán e no extremo oposto, xusto antes de cruzar o río Manzanares, collemos unha rúa que sobe xunto a el. Seguimos sempre xunto ao río ata rematar nun aparcadoiro con bares (preto do final hai un cartel á esquerda que indica restaurante El Tranco, que debemos ignorar). A saída está xunto ao restaurante Casa Julián (889 m).

HORARIO: 5/6 horas DESNIVEL ACUMULADO: 654 m DISTANCIA: 11 km

DIFICULTADE: Media TIPO DE RUTA: Circular MAPAS: I.G.N. – 508 - II – IV

SINOPSE: A Pedriza é un lugar privilexiado para a observación e estudo do modelado das rochas graníticas. Aínda que a litoloxía e a estrutura xeolóxica son os principais factores condicionantes do relevo, tamén a influenza do clima foi importante como axente modelador.

AVISAMENTO: Debemos por especial atención si o camiño está mollado porque a rocha tórnase moi esvaradía, sobre todo nos tramos máis avesíos.

DESCRICIÓN DA RUTA: Na fronte dereita do restaurante hai unha escaleira por onde subimos para comezar a ruta (889 m). Cando rematan o valado das leiras colleremos a Senda de las Carboneras, que sae á esquerda. Vamos cara ao Oeste durante un tempo e logo o sendeiro xira ao Norte (1.129 m). Neste punto deixamos un intre o sendeiro, camiñando cara ao Leste, por entre rochas, baixamos ao Mirador del Tranco (1.179 m), con fermosas vistas da vila de Manzanares e do encoro de Santillana. Se temos sorte poderemos observar o vóo dalgún voitre, abundante nesta zona.

Tornamos sobre os nosos pasos para retomar a Senda de las Carboneras, chegando así a Gran Cañada de la Pedriza (1.227 m). Neste punto temos un importante cruce de camiños. Ao Oeste, o camiño que baixa a Canto Cochino. Ao Leste, a Gran Cañada que nos levaría a Senda Maeso e cara ao Norte, vai a Senda de las Carboneras que é a que temos que seguir.

De seguida atoparemos unha fonte e detrás dela, o sendeiro volve a empinarse. No Collado de la Encina o camiño suavízase e xa podemos ver a impresionante mole do Yelmo, pasando ao seu lado polas praderías (1.519 m). Quen queira pode subilo.

Aínda que pouco visible pola estepeira, estamos nun cruce de camiños. Á esquerda subiríamos ao Collado de la Vistilla. Á dereita, polo barranco levaríanos a Senda Maeso. Temos que seguir de fronte para subir aínda un pouco máis ata conquerir a cota máxima desta ruta. Comezamos a baixar lixeiramente sen abandonar o sendeiro ata chegar a un cruce sinalizado con fitos onde comeza ou remata a Senda Maeso (1.521 m.).

A Senda Maeso baixa directamente ata a vila de Manzanares el Real. Nosoutros seguimos en dirección NE durante cicocentos metros por sendeiro chan ou con lixeira subida. O camiño xira bruscamente ao NW e baixa, nalgúns tramos  fraguentos entre rochas. Este tramo, en seco, non presenta ningunha dificultade mais, en mollado existe o risco serio de esvarar. Cando o camiño se adoza atopámonos preto do Collado de la Dehesilla (1.381 m).

Neste cimbro temos que tomar o GR – 10 en dirección Oeste. O camiño baixa pola estepeira mainamente pasando xunto a pedra de El Tolmo (1.225 m) e o refuxio Giner de los Ríos (1.138 m).

Dende o refuxio baixamos por unhas escaleiras e xiramos á esquerda, deixando o GR – 10. Temos que localizar un sendeiro que baixa pola marxe esquerda do regato Majadilla. O chan é bastante irregular durante algo máis dun quilómetro e logo camiñaremos pola pradeira preto do regato.

Cruzamos o camiño que sobe de Canto Cochino cara a Gran Cañada. Un pouco máis adiante o regato xúntase co río Manzanares. Seguimos por esta marxe ata chegar ao chiringuito da entrada a Garganta de la Camorza.

A dereita do noso camiño, un pontello de obra cruza o Manzanares. O río xira bruscamente para entrar na Garganta Camorza pero nosoutros seguimos o camiño sempre pola marxe esquerda. Pasamos o chiringuito seguindo o sendeiro ben marcado que nos leva ata El Tranco.

SITUACIÓN: Peguerinos (Ávila) El Espinar (Segovia)

PUNTO DE PARTIDA: Puerto de Guadarrama (1.509 m)

ACCESO: Pola N – VI. Este porto divide Segovia de Madrid

HORARIO: 4/5 horas          DESNIVEL: 600 m      DISTANCIA: 14 km

DIFICULTADE: Media                   TIPO DE RUTA: Travesía

MAPAS: I.G.N. – 507 – IV – 508 III

DESCRICIÓN DA RUTA: Comezamos a andaina no aparcamento do restaurante do porto de Guadarrama ou de Los Leones (1.509 m) onde collemos unha pista que nos indica a Peguerinos, en mal estado de firme. Camiñamos xunto a unhas instalacións militares e unha vez superadas tras pasar uns arames, atopámonos coa primeira marca do GR – 10, no talo dun pino situado á nosa dereita. Abandonamos a pista seguindo as indicacións das marcas que en lixeira subida nos levan cara ao Cerro Piñonero (1.649 m) onde temos as primeiras vistas impresionantes que esta ruta nos vai amosar.

Baixamos seguindo as marcas ata o Collado Lagasca (1.601 m), pasando ao lado da pista de Peguerinos que deixamos de novo indo á nosa dereita traspasando unha tapia e polo seu lado esquerdo chegaremos ao cume de Cabeza Lijar (1.823 m).

A vista é realmente gratificante, se non hai néboa que é bastante habitual, estamos na intersección das provincias de Ávila, Madrid e Segovia, podendo observar a práctica totalidade do cordal da serra de Guadarrama (Alto de Los Leones, La Mujer Muerta, La Peñota, Siete Picos, Peñalara, Guarramillas, La Maliciosa, La Pedriza, Abantos) e moi ao lonxe a serra de Gredos. Neste cume hai un miradoiro e un pequeno refuxio na parte inferior.

Tras descansar e gozar das vistas, collemos un costo e destragado sendeiro, que baixa directamente pola desarborada ladeira xunto a unha cerca de arames ferruxentos ata o Collado de la Cierva (1.709 m).

Neste cimbro temos dúas opcións:

1ª Collemos a pista asfaltada, que seguimos en cómoda baixada pola umbra do Alto de La Salamanca, para chegar ao Collado Hornillo (1.637 m). Neste cimbro únese a corda principal da serra de Guadarrama coa serra de Malagón, converténdose nun paso natural na que conflúen a Cañada Real Leonesa, o GR – 88, o GR – 10 e a pista de Peguerinos. No caso de presa ou mal tempo, podemos coller o GR – 88 que nos baixa directamente a San Rafael.

2ª Dende o Collado de la Cierva podemos seguir un sendeiro, á esquerda, que sobe ao Cerro de la Salamanca, dende o cal temos unhas vistas impresionantes dos Pinares de la Jarosa e o val de Cuelgamuros, máis coñecido como o Valle de los Caídos, logo o sendeiro lévanos ao Collado Hornillo en pouco tempo.

No Collado Hornillo, collemos o camiño que sobe a Cueva Valiente, tendo que subir primeiro ao outeiro Peñas Blancas (1.863 m), existindo a posibilidade de rodealo polo oeste, detrás do cal baixamos ao cimbro onde a pista asfaltada alí existente nos conduce sen perda ao cume de Cueva Valiente (1.903 m). O nome deste cume débese a unha pequena cova que se atopa na ladeira norte. Se baixamos uns metros podemos atopar a mítica cova, refuxio de bandoleiros que cabalgaban por este lugares.

A ausencia de vexetación permite contemplar unha das mellores vistas de toda a serra de Guadarrama. Sen embargo, a causa desta falta de árbores débese a desforestación realizada durante a Guerra Civil co obxecto de despexar o monte para facer trincheiras e búnkeres.

Unha vez no cume, baixamos pola pista asfaltada que nos leva rapidamente ao Alto de la Gargantilla (1.648 m), aínda que tamén podemos baixar directamente polas caboucas feitas pola chuvia. A partir deste punto, onde nos adentramos no piñeiral, seguimos baixando cara ao norte, por un sendeiro que descorre paralela ao regato da Gargantilla, neste tramo podemos atopar, se nos fixamos, algún exemplar illado de acivro e teixo.

Seguindo este camiño chegamos de novo a pista forestal de El Espinar. Agora solo nos queda camiñar os escasos quilómetros que hai ata a fonte da Virxe das Neves (1.340 m), e seguir ata San Rafael.